Hayat Gül Kokulu Bir Sağanak Yine

gözlerimin önünde ıslak dağların kabaran yalnızlığı

ne varsa uçurumlar eşiğinde hüzünlerle yalpalayan

ne varsa gözlerimin önünde

ve hayat gül kokulu bir sağanak yine

birşeyler anlatmak istiyor

hayat ve alıp götürmek bir şeyleri kurt sofralarına

gün batıyor gün batıyor

bukağısı paslı bir sevinç oluyor yalnızlığım

unutuyorum sevgilim suretini

durgunluğun "niçin"di unutuyorum

gün batıyor ürkek yıldızlar dolanıyor yalnızlığıma

umurumda değil ne yağmur

ne ayaz ne de kerpiç kokusu havada unutuyorum

/sabaha/kadar/ gün batıyor

sonra bir akasyayı okşuyor gözlerim

geciken sabahlara koşuyor kuşlar gözlerimin önünde

ve hayat gül kokulu bir sağanak yine